ماليات به اسم نه به رسم

عباس عبدی

آیا افزایش سهم مالیات در بودجه دولت  معنای خوبی دارد؟

این گزاره که مالیات در ایران اندک است و به جای آن فروش منابع نفتی بودجه را تامین می کند و این یکی از مهم ترین علل وضعیت ناپایدار و عقب ماندگی سیاست و ماهیت دولت در ایران است، به گزاره ای نسبتا پذیرفته شده نزد عموم صاحب نظران تبدیل شده است، از این رو باید به هر سیاستی که به افزایش سهم مالیات در تولید ناخالص ملی و بودجه می انجامد کمک کرد، ولی این یک روی قضیه است.

برای افزایش مالیات وجود چند شرط مهم است؛ اول اینکه دولت باید در تقسیم و توزیع هزینه ها پاسخگو باشد و اتلاف منابع نکند. در همین بودجه ۱۴۰۲، ردیف های زیادی وجود دارند که افزایش بی مورد پیدا کرده اند و نهادهایی هستند که کارایی لازم را ندارند و مردم نیز موافق پرداخت بودجه به آنها نیستند. اگر بودجه محصول مالیات ملت است، باید مطابق منافعی که به مردم می رساند، خرج شود. نه اینکه بودجه   سرسام آور به صدا و سیمایی تعلق بگیرد که هیچ کارکرد مثبتی ندارد و در برابر چند رسانه آن سوی آب منفعل و ناتوان است و مرجعیت رسانه ای را از داخل به خارج منتقل کرده است. یا نهادهایی که بعضا معلوم نیست این بودجه ها را چه کار می کنند و چرا باید ده ها درصد بودجه آنها طی یک سال اضافه شود و عملکرد گذشته آنان هم بر کسی روشن نیست و اصولا پاسخگو هم نیستند گویی از مردم طلبکار هستند.

http://kagacc.ir/content/%D8%AE%D8%AF%D9%85%D8%A7%D8%AA-%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C

منبع  شرکت حسابداری کاوش گویا ارقام