دستکاری نظام مالیاتی؛ پرهزینه و بیحاصل

سال هاست که دولت ها در ایران به جای اصلاحات یکپارچه نظام مالیاتی به وصله پینه کردن های نظام ناکارآمد کنونی مشغولند و هر دولتی و بلکه هر وزیر اقتصادی به طور اقتضایی یا برای پوشاندن برخی حفره های درآمدی لایحه ای جدید برای درآمدهای مالیاتی جدید می دهد و شگفت انگیز تر آنکه در بیشتر این پیشنهادها تصور غالب این است که مالیات ابزار جایگزین و شاید تنها ابزار کنترل رفتارهای اقتصادی کارگزاران یا اصلاحات در بازارهای اقتصادی است.

با تشدید تحریم ها و کاهش درآمدهای نفتی، فشار مالیاتی با ارائه طرح های اصلاحی برای جایگزینی درآمدهای نفتی با مالیات های جدید به طور غیرمتعارفی افزایش یافته و در هر مورد هم کنترل رفتارهای فرصت طلبانه، مقابله با اختلال در بازارهای اقتصادی، عدالت مالیاتی و… به عنوان ضرورت های مالیات های جدید برشمرده می شوند. نمونه ای از این طرح های شکست خورده، قانون مالیات بر خانه های خالی است که از همان ابتدا کارشناسان شکست آن را پیش بینی می کردند؛ اما نه طراحان و نه تصویب کنندگان اعتنایی نکردند تا کیسه مالیاتی دوخته شده خالی ماند و دولت سیزدهم این بار لایحه جدیدی برای مالیات ستانی از عایدی سرمایه مسکن تهیه شده است. صرف نظر از امکان پذیری کم این پیشنهاد، تداوم همان رویه وصله پینه ای مالیه عمومی ویرانگر و پرآسیب است. چرا مانند کشورهای کامیاب در اصلاح نظام مالیاتی یک بار و برای همیشه اصلاحات فراگیر برای طراحی و اجرای نظام مالیات بر درآمد خانوارها و سیاستگذاری مالی (مالیات ستانی و پرداخت های انتقالی و حمایتی) انجام نمی شود؟

http://kagacc.ir/content/%D8%AE%D8%AF%D9%85%D8%A7%D8%AA-%D9%85%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AA%DB%8C

منبع  شرکت حسابداری کاوش گویا ارقام